Het is grappig hoe je kinderen je blijven verbazen. Neem nu onze dochter. Ruim een jaar geleden maakte ze de overstap van de basisschool naar de middelbare. Dat had nogal wat voeten in de aarde. Onze dochter is namelijk niet zo heel goed in spellen. Ze leest vanaf het begin heel radend en lange tijd ook heel hakkelend. Ze wil vaak ook gewoon te snel. Het zou best kunnen dat ze toch enigszins dyslectisch is, het zit tenslotte in de familie.
Zo hebben we afgelopen weekend nog erg met haar gelachen. Ze had toegezegd om wat te bakken voor het startweekend van onze kerkelijke gemeente. Maar zoals dat altijd gaat, dacht ik daar pas op het laatste moment weer aan. Nou ben ik niet zo van de pakjes en zakjes, maar wel een ongelofelijke hamster. Als er dan weer wat in de aanbieding is laat ik me soms toch weer verleiden. Dus ik zei tegen haar: Kijk maar even in de kast of er nog wat staat. Achter uit het kastje kwam een pak kwarktaartmix. Wel enigszins over datum (oeps…), maar ach, allemaal droge, zoete ingrediënten dus vast nog wel goed. Ja, dat krijg je dan weer. Denk je een mooi slaatje te slaan, maar als je niet oppast ben je alleen maar duurder uit omdat je het alsnog weg moet gooien. Dochterlief keek even of het wat was. Het leek haar prima. Mam, zei ze, dit is echt handig, er staat: Makkelijk te bereiden. Nou is ze een echt paardenmeisje dus ik zei voor de grap: Met lange of korte ‘ei’? Met een lange, zei ze heel serieus. Verbijsterd keek ik haar aan, meende ze dit nou? Ja, zei ze, kijk maar: Makkelijk met lange een ij!
Hoogbegaafde weet wat ze wil
Ja, dat is dus echt onze dochter. Op weg naar de middelbare school wist ze vanaf het begin heel goed wat ze wilde. Net zoals in veel dingen was ook hierin haar broer haar grote voorbeeld. Ze wilde heel graag naar het tweetalig vwo op een christelijke school bij ons in de buurt en dat leek ook geen probleem, ze zat tenslotte niet voor niets op een school voor HB-onderwijs. Toch hadden wij zo onze twijfels. Dochterlief was immers niet zo talig. En Engels ging haar helemaal niet zo makkelijk af. Wil je dan echt niet rondkijken bij andere scholen, vroegen we nog. Maar ze wilde het heel erg graag en ook haar basisschool dacht dat ze het prima zou kunnen. Zelf zagen we haar ook graag op deze school om de positieve christelijke identiteit. Maar toen puntje bij paaltje kwam waren er te veel aanmeldingen en moesten er keuzes gemaakt worden.
Wat gebeurde er op school
De school heeft er toen voor gekozen om niet te loten, maar naar de CITO resultaten van de plaatsingswijzer te kijken en ja, de resultaten van onze dochter voor spelling waren niet zo heel erg geweldig. Ze was dan ook niet geplaats in een van de klassen voor het tweetalig VWO maar in een HAVO/VWO brugklas. En dat wilde ze echt niet. Ze was zo bang dat ze zich dan weer ontzettend zou gaan vervelen en weer voortdurend last van hoofdpijn zou hebben, net als toen ze nog op de reguliere basisschool zat. Dus wij met school in gesprek en halsoverkop toch nog bij andere scholen geïnformeerd. Het bleek dat onze dochter niet de enige was waarbij de CITO scores niet zoveel lijken te zeggen over de capaciteiten van het kind. En na een hoop reacties van ouders die deze keuze echt niet snapten is er een extra VWO klas gevormd. Bij gebrek aan Engelstalige docenten niet tweetalig, maar wel met de mogelijkheid tot extra uitdaging in de vorm van verbreding en versnelling. Hier waren we stiekem eigenlijk wel heel blij mee, want dit past denk ik toch beter bij onze dochter, maar de gang van zaken verdient natuurlijk geen schoonheidsprijs!
Elk jaar worden de VWO-leerlingen van de brugklas onderworpen aan een CBO test om onderpresteren en kinderen die extra uitdaging nodig hebben te detecteren en de ‘niet goed genoeg’-klas van onze dochter scoorde hierbij als geheel hoger dan de beide tweetalige klassen. Ik blijf me elke keer weer verbazen over het feit dat een school met al die didactische kennis daar aanwezig, en al die jaren ervaring, nog steeds niet lijkt door te hebben hoe ze met hoogbegaafdheid om moeten gaan! En ik word er ook zo moe van dat ik iedere keer weer die strijd voor onze kinderen aan moet gaan. Ja, ze denken echt heel anders en ja ze hebben die extra uitdaging echt nodig. En nee, jullie zouden nu toch echt inmiddels moeten weten dat die stomme CITO toetsen niet alles zeggen.
Dochterlief heeft de brugklas heel goed afgerond. Ze had het erg naar haar zin, deed mee met het schoolorkest, heeft een verbredingsproject gedaan en extra wiskunde. Dit jaar doet ze gymnasium (ik ben benieuwd, al die talen…) en ze mag meedoen met een wiskundepilot waarbij ze zelfstandig werkt en eventueel eerder examen kan doen. Ik ben dus best een heel trotse moeder.
Door: Priscilla Zetstra
