Daar zitten we dus. Met elkaar. Rustig wakker te worden en te eten. Ik kom in gesprek met mijn oudste over zijn fiets. Die wordt vanavond verkocht via marktplaats. De allereerste vraag, van de toch al wel pre puber, is of hij het geld dan mag hebben. Natuurlijk vindt hij dat, want het is zijn fiets. Ongetwijfeld herkenbaar voor de ouders onder ons.
Ik besluit de dialoog aan te gaan en hem uit te nodigen om argumenten te geven waarom dit zo moet gaat zoals hij wenst. Langzamerhand komt er wat op tafel. En naarmate de tijd verstrijkt worden de argumenten beter, inhoudelijker. Daar wordt ik blij van.
De tijd komt dat ik mijn punt en argumenten ook wil neerzetten. Geld hoor je niet te krijgen, daar werk je voor. De eigendommen van de één kunnen niet zomaar worden verkocht door de ander. De moed zakt hem in de schoenen en hij ziet ‘zijn’ geld al verdampen. Voor een taak of een opdracht kun je wel geld krijgen. Dat heet verdienen.
‘Wil je een taak of een opdracht?’, vraag ik hem.
Dit wil hij wel en als hij hoort wat zijn taak dan is, deinst hij iets terug. Dit had hij niet zien aankomen. “De fiets verkopen? En dan moet er ook nog onderhandeld worden?” “En ik moet uitkomen op het door ons gewenste bedrag?” … Ik hoor de vragen in zijn hoofd zingen. En dan… “ok, is goed.”
De uitkomst van de verkoop is een bijzonder groot succes. De koper vertrekt met de fiets. Wij hebben ons gewenste bedrag ontvangen. En mijn zoon…die heeft een flinke taak gedaan. Uiterst serieus heeft hij deze man te woord gestaan en uitleg gegeven over de fiets.
Geweldig hoe een jongen kan groeien. Hoe stimulans het zelfvertrouwen doet groeien. Het gevoel van spanning tijdens en achteraf waren kleiner dan het gevoel van spanning vooraf!
En het geld wat hij wilde zien? Nou dat heeft hij gezien. En glunderend ontvangen.
Bart van Toor.
Voorzitter Choochem.
Groot voorstander van gezonde stimulans.
