De lucht wordt al iets lichter, maar verder is het nog donker. Het is vlak voor zonsopkomst.
Zachtjes om mama Stuiter, Eva en Ezra niet wakker te maken, kruipen papa Stuiter en Benjamin het hol uit.
Slierten mist hangen tussen de bomen. Benjamin houd ervan om vroeg wakker te zijn. Dan is het bos op z’n mooist. De vogels beginnen te fluiten, en als je geluk hebt kun je herten en zwijnen zien voordat ze zich dieper in het bos verstoppen. Het lijkt wel alsof het bos zijn adem inhoudt voordat de zon alles kleur geeft.
Papa Stuiter en Benjamin gaan op expeditie! Benjamin heeft er zo’n zin in!
“We gaan naar de heide Benjamin” zegt papa. “Eens kijken wat we daar tegenkomen”
Ondertussen hoort Benjamin bonte spechten roffelen, koolmeesjes fladderen door de takken. Even later hoort hij zelfs een zwarte specht!
Na een poosje komen ze aan de rand van een heideveld. Hier staan niet zoveel beukenbomen als ze gewend zijn. Wel veel naaldbomen en berken. “Die berken zijn mooi” denkt Benjamin, “met die witte stam””
Ze klimmen samen in een grote eik. Zo kunnen ze goed naar het vennetje kijken. Oh daar! Een ree, en nog een, met een kalfje!
Ze drinken bij het vennetje, ondertussen goed op lettend of er gevaar dreigt. Even later komen er ook nog zwijnen met kleintjes. “Wat grappig die gestreepte vachtjes.. net pyjama’s” zegt Benjamin zacht.
Inmiddels is de zon boven de bomen verschenen. Oh wat mooi! De mist kleurt roze. Benjamin voelt zich diep van binnen blij worden.
Wat fijn, zo samen met papa op expeditie. Hij voelt zich thuis in de natuur, tussen de bomen en de dieren. Helemaal thuis.
Bij hun beukenboom op de open plek is het ook fijn, maar daar is het altijd druk met andere eekhoorntjes. Hier is het helemaal stil, en wordt Benjamin’s hoofd rustig. Als het erg druk is, en Benjamin veel hoort en ziet, raakt zijn hoofdje altijd vol. Dan denkt hij zoveel tegelijk, en alles wat hij dan ziet en hoort, maakt dat hij niet meer goed kan nadenken. Soms wordt hij dan zelfs heel boos op papa of mama. Terwijl hij dat helemaal niet wil, maar het lijkt dan of hij
niet anders kan. Mama zegt dan dat hij overprikkeld is. Gek woord vindt hij dat.
Ze gaan nog een eindje verder langs het heideveld. Ze klimmen in een andere boom, een naaldboom. Papa Stuiter tuurt naar de andere kant van de heide, Wat is dat?? Zou het een hond zijn? Papa ziet geen baasje in de buurt..
Het dier komt dichterbij. Papa kijkt nog eens goed. Nee maar! Een wolf! Zou het echt?
Benjamin merkt dat papa gespannen naar de heide kijkt. “Wat is er papa?”
“Volgens mij is dat een wolf Benjamin” antwoord papa zachtjes. “Wat?!” schrikt Benjamin.
“Een wolf? Die wonen hier toch niet? Die wonen toch veel verder weg, in Duitsland?”
“Ik heb gehoord van juf Vera de bosuil dat de laatste tijd vaker wolven worden gezien Benjamin. Waarschijnlijk komen ze hier binnen een paar jaar ook wonen”
Benjamin weet niet wat hij daarvan moet vinden. Hij voelt het binnen in zich borrelen van opwinding dat ze zomaar een wolf gezien hebben. Maar hij vindt het toch ook een beetje eng.
“Zijn ze gevaarlijk papa?” vraagt Benjamin.
“Voor ons niet direct, voor herten en zwijnen wel” antwoord papa. “Gaan ze dan die lieve kalfjes opeten?” schrikt Benjamin. “Dat is best wel zielig!”
“Maar het hoort ook bij de natuur Benjamin. Wij eten noten, maar ook rupsen en eieren”
“Dat is waar” denkt Benjamin hardop. Het is de natuur. Maar diep in zijn hart hoopt hij maar dat die wolf snel weer teruggaat naar Duitsland, zodat het kalfje veilig groot kan worden.
Ze gaan weer terug naar huis.
” Ik hoef niet te vragen of het leuk was” roept mama Stuiter als ze weer bij het hol zijn. “Je ogen schitteren als sterretjes!”
“Fijn Benjamin” Mama Stuiter kijkt blij en trots naar Benjamin. “Als je doet wat je echt leuk vindt, en waar je van houdt, wordt je blij hè?”
zegt ze. Benjamin knikt. Het borrelt in zijn buik, hij heeft zin om te springen en te stuiteren, zijn hele koppie straalt. Enthousiast begint hij te vertellen wat ze allemaal gezien hebben.
“Brrr, een wolf” rilt mama. “Dat vind ik maar griezelig, die eten herten, zwijnen en soms konijnen.. Hebben jullie wel heel voorzichtig gedaan?” Ze kijkt papa Stuiter aan. Die knikt.
“Mama, het hoort bij de natuur” zegt Benjamin wijs. “Wij eten toch ook eieren en rupsen?”
Papa en mama kijken elkaar lachend aan. “Dat klopt Benjamin” zeggen ze.
Het volgende voorleesverhaal is: ‘Boze Eva’
Andere voorleesverhalen:
– de familie Stuiter
– alles moet zoals het echt is
– ondeugende Ezra
Auteur: Tabitha Schreuders
